บทที่ 44 พี่ขอโทษ...พี่ผิดเอง

หน้าจอโทรศัพท์สว่างวาบขึ้นพร้อมข้อความที่ถูกส่งออกไป แต่ไม่มีการตอบกลับจากทิชา เธอไม่ได้อ่านมันด้วยซ้ำ

เตมินทร์ขมวดคิ้วแน่น ความอดทนของเขาหมดลงในที่สุด เขาเปิดประตูรถ แล้วเดินตรงเข้าไปในอาคารทันที

ตึง! ตึง! ตึง!

เสียงเคาะประตูหน้าห้องของทิชาดังทั่วชั้น

“ทิชา! เปิดประตู!” เขาตะโกนเรียกเสียงหนัก “ฉันร...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ